Kendimi hissediyorum. Ama sadece gözüne bir şey kaçan göz, parçalanmış parmak ve ağrıyan diş kendini hisseder ve bireyselliğini kavrar. Sağlıklı göz, parmak ve diş adeta yoktur. Kişisel bilincin sadece bir hastalık olduğu apaçık ortada değil mi?
- Bana sonuncu, en üst, en büyük sayıyı söyle.
+ Bu çok saçma. Bir kere sayıların sayısı sonsuzdur, sen hangi sonuncuyu istiyorsun?
- Peki sen hangi son devrimi istiyorsun? Sonuncu diye bir şey yok, devrimler sonsuzdur. Son devrim çocuklar içindi: çocuklar sonsuzluktan korkar, çocukların geceleri rahat uyuyabilmeleri için gerekli olan ise...
+ Tüm bunların anlamı ne? Eğer herkes mutluysa, bunların anlamı ne?
- Diyelim ki... Tamam, senin dediğin gibi olsun. Peki ya sonra?
+ Komik! Kesinlikle çocukların soracağı bir soru. Çocuklara bir şeyi sonuna kadar anlat, yine de "peki sonra", "peki neden" diye sorarlar.
- Çocuklar biricik cesur filozoflardır. Cesur filozoflar da mutlaka çocuktur. Tam da böyle, çocuklar gibi, her zamanki ve gerekli soru "bundan sonra ne olacak?" sorusudur.
+ Sonra hiçbir şey olmayacak! Nokta. Tüm kainatta, eşit bir biçimde ve her yere dökülmüş...
- demek öyle: eşit biçimde ve her yerde! İşte entropi burada, psikolojik entropi. Senin gibi bir matematikçi nasıl olur da farklılığın, sadece derece farklılıklarının, sadece sıcaklık kontrastlarının sadece onların yaşamında olduğunu anlamaz. Eğer her yerde ve tüm kainatta vücut aynı sıcaklıkta veya aynı soğuklukta olsaydı... Ateş, patlama, cehennem olması için birbirlerine çarptırmak lazım. Ve biz çarpıştıracağız.