xwe li awirên wê yên dostanî digrim,
bêdeng "Em bêarê jiyanê bûn,
Pir li evînan geriyan cana min"
dibêjim hêdîka...
Levên helalî bel dibin
li behara rûyê wê
agirê çavan geş dibe
dibeșișe...
Pași jî çenteyê xwe
ku mala wê ya hemî zemanan e
rojaneya çiyayê hişmend derdixe
û ditewe bi ser nepeniya
evînên giran
ku derdê wê bi xwe ye jî...