Bazen bir şey içinde kendimizi unutmayı başarırız; ama dünya içinde kendimizi nasıl unutabiliriz? Bu olanaksızlık o acının tanımıdır. Bu acının yakaladığı kimse hiçbir zaman iyileşmeyecektir, evren tamamıyla değişse bile. Değişmesi gereken yüreğidir, oysa yürek değişmez;
Zamanın sınırsızlığı duygusu, her saniyeyi dayanılmaz bir azaba,darağacına
çevirirdi. Şiirle dolu yüreklere şevksiz bir yamyamlık,bir sırtlan hüznü yerleşirdi; kasap ve cellatlar bitkin düşüp, tükenir, kiliseler
ve genelevler iç çekişlerle dolardı.