Bazen bu hayattaki gerçekliğimi unutuyorum. Yaşıyor muyum. Şu an nefes alıyor muyum. Bunu bile farkedemiyorum. Degişiyorum. Farkına varmadan. Büyüyorum. Artık hayata tutunmak istiyorum. Gerçekliğini algılayabildiğim bir hayatı yaşamak ,içimdeki çocukla her gün doyasıya gülmek , koşmak istiyorum. Biraz da başı boşluk istiyorum. Öyle hayatı seyretmek, havanın getirdiği farklı kokuları ayırt etmeye odaklanmak. Üstüme sorumluluk almadan , bir yere yetişememe korkusu olmadan, kimseyle at gibi yarışmadan sadece kendimle ve sevdiklerimle vakit geçirmeye odaklanmak istiyorum. En çok da kendimle . Kendimi tanımaya başladığımı , artık hayatın kendim için anlamını bulmaya çok yaklaştığımı biliyorum. Buldum diyemiyorum çünkü bazı taşlar daha tam yerine yerleşmedi. Ama çok yaklaştım ,yapbozun parçaları eksik olsa da ana resimi seçebiliyorum. :)