Yusuf demir
@Demmiryusuff
Paylaştığım ve kayda aldığım etkinliklerim uzun süreli stoklamalar ve haftalarca süren incelemeler sonucu toplu olarak kayıt amaçlı paylaştığım kaynaklardır
Sevgiler saygılar
Mali müşavir
Felsefe/İşletme/Tarih/Spor bilimleri/Tıbbi sekreterlik
47 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
İnsan hayatı tekdüze kısır döngülerden ibarettir. Mesela, şu an kaç yaşındasın? 16 mı, 18 mi yoksa 23 mü? Belki de henüz çocuk denilebilecek kadar küçüksün. Üzücü gerçek şu ki, insan tatmin edilemez olduğundan hep bir eksiklik çekecek ve elindekileri görmekten aciz kalacaksın. Doğru olanlar sana yanlış gibi gelecek çünkü onlara sahip olacaksın; sahip olmadıkların ise sana yanlış olsa da doğru gibi gelecek. Bu gidişlerin içerisinde nefes almaya çalışırken ömrün çoktan bitmiş olacak. Ne yapmalı ki? Korkmana lüzum yok. Sabah doğan güneşi sevgiyle selamla, doğayı saygıyla karşıla, geceyi ise kucakla. Unutma, anlamsız hayatlar anlam verilmeyi bekleyen su akıntıları gibidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu dünyada cesur olanlar ölür, düşünenler aklını yitirir; derin hissedenler ise hayatın ağırlığı altında ezilir. Geriye yalnızca cehaletin huzurunu bilgelik sanan kalabalıklar kalır.
Diri diri gömmek istedim kendimi ancak toprak geri çekildi "sen çoktan çürümüşsün" dedi
İnsan bazen geçmişi yaşamaz…
Geçmiş, insanın içinde yaşamaya devam eder.
Aynı sahne döner durur zihninde;
aynı cümleler, aynı sessizlik, aynı kırılış…
Defalarca, tekrar tekrar,
sanki zaman hiç ilerlememiş gibi.
Oysa insanı tüketen şey geçmişin kendisi değildir.
Çünkü yaşanmış olan çoktan olup bitmiştir.
Asıl yoran, zihnin o enkazın içinde dolaşmayı bırakmamasıdır.
Bir kapısı kapanmış anının önünde
geceler boyu nöbet tutmasıdır.
Bazı acılar unutulmadığı için değil,
sürekli yeniden yaşatıldığı için ağırlaşır.
İnsan bazen yarasını iyileştirmez;
onu düşünerek, büyüterek,
kendi içinde tekrar tekrar kanatır.
Ve bir gün anlar ki…
Geçmişin zinciri, yaşanan olayda değil;
onu bırakmayı reddeden zihindedir.
Çünkü bazı insanlar hatıraların esiri olur,
bazılarıysa onları gömüp yürümeyi öğrenir.
Gerçek özgürlük unutmak değildir aslında;
artık canını acıtan şeye
dönüp bakma ihtiyacı hissetmemektir.
İnsanlar sakinliği zayıflık sanıyor…
Hayır.
Asıl güç, içinde kıyamet koparken bile
kendini kontrol edebilmektir.
Çünkü herkes öfkelendiğinde bağırır,
herkes kırıldığında dağılır.
Ama bazı insanlar acılarını sessizce taşır;
içlerinde fırtınalar büyürken
yüzlerinde tek bir çatlak bile göstermeden yürürler.
Onlar, suskunluklarının içinde savaş verirler.
Bir kelimeyle yıkabilecekleri insanlara karşı
sessiz kalmayı seçerler.
Çünkü gerçek güç, yumruğu sıkmak değil;
o yumruğu ne zaman indirmeyeceğini bilmektir.
İnsan zamanla şunu öğreniyor:
Kontrol edilemeyen öfke bir ateştir,
önce sahibini yakar.
Bu yüzden bazı ruhlar bağırmayı bırakır;
daha derin düşünür, daha soğuk hisseder
ve daha ağır susar.
Dışarıdan bakınca sakin görünürler…
Ama kimse bilmez,
o sessizliğin altında
kaç savaşın gömülü olduğunu.