Sevdiklerimden ayrılmak beni dünyanın sonu gelmiş gibi karanlığa hapsediyordu.
zamanla evren değişti tabi fazlaca karanlığa alışmış kalbim bu seferde aydınlığa yabancılaşmış kendini zifiri karanlığa teslim etmiş istesede eskisi gibi kimseyi sevememişti
o zaman anlamıştım dünyanın sonu gelmemişti belki ama kalbimin karanlığı aydınlığa galip gelmişti.
Herşeyin bir bir yok oluşuna şahitlik ediyor ,
fazla seven her kalbin artık buz dağına dönüşmesini
umutların yerini hayal kırıklığına bırakıyor olmasını
Sanki son treni kaçırmış bir yolcunun çaresizliğini duyumsar bir edayla izliyordum. öyleydi ya
yokluğuna alıştığınız hiçbirşeyi artık kalbinizde istesenizde bir yere koyamıyor ,sevemiyordunuz.
Hüsna Algüllü 🕊️