Dilara
@Denizod
Lisans
1999
85 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ömürlük YaraŞiir
İnsanı en çok üzen şeylerden biri;
Bir başka insanın varlığı,
Ama aynı zamanda, gülünçtür ki
Bir başka insanın yokluğu insanı en çok üzen şeylerden bir diğeriymiş.
İnsanoğlunun trajikomedisi:Birinin varlığı veya yokluğu.
Birinin varlığı yaralarının sebebi.
Birinin yokluğu yine yaralarının sebebi.
Hep eksik, hep yarım kalmış, hep buruk
Artık hiç bir zaman tamamlanamayacağını bilerek,
Böyle acılar, böyle büyük yaralar
Böyle kapanması mümkün olmayan yaralar.
Durmadan kanar.
Her şey zamanla geçer derken, durduk yere belki de en mutlu hissetmen gereken an da yakalar.
Büyük gülüşler yerini küçük tebessümlere bırakır.
Hiç geçmeyecekmiş; anlarsın.
Göremeyecek, dokunamayacak,
Hatta bir daha ona seslenemeyecek olmak. Yokluk hissi.
Arada bin yol, bin hasretten çok daha fazlası.
Namütenahi boşluk yürekte.
Ömürlük yara.
Reklam
Sezai Karakoç'un Nuri Pakdil 'e MektubuAlıntı
Evet sevgili Nuriciğim
Babamı kaybettim.
Şu kalemimim ucundan bir çift kara güvercin gibi havalanan,
İki kelimenin gerisinde ki siyah tabloyu sana anlatamam.
Nuriciğim, ben yalnız bir maddi sebebi hayatımı kaybetmedim.
Adeta manevi sebebi hayatımı da kaybettim.
Bir medeniyet yıkıldı benim için
Bir kainat çöktü
Başıma bir iyon sütunu devrildi.
Ve ben şimdi kelimenin ortodoks anlamıyla yalnız kaldım.
Yüksek bir yerde olduğunu bilsen de
Korkma! Yaslan dediği için o çitlere yaslanmaktır ;güvenmek.
Yaslandıkça daha çok güvenirsin.
Güvendikçe sırtını daha fazla yaslarsın, çitler yamulmaya başlar ama sen farkedemezsin.
Onun seni düşündüğü yanılgısına bile kapılırsın.
Ne kadar zaman geçmiş algılayamasan da hiç şüpheye yer kalmayan bir günde çitler kopuverir.
Ne oldugunu anlayamadan, yere çakılmaya başlarsın
Son kez ona bakarsın.
Gözlerinden bir şey okuyamazsın.
Birden onu hiç tanıyamamış gibi hissedersin.
Neden dersin?
Neden sana bu kadar güvenmeme izin verdin?
Tek kelime eder:Güvenmeseydin...
Yüreğin alevlerle çevriliverir.
Bu kadar basitmiydi sorumun cevabı?
Ya ölüm...
Ölüm bu kadar basit miydi?
Birini öldürmek bu kadar basit miydi?
Kendimle baş başa uzun zamandır kalmıyorum. Özellikle mi dikkat ediyorum? Yoksa öyle mi denk geliyor.Bilmiyorum. Korkularım beni unutkan yapıyor. Her gün daha da özgüvenim düşüyor. Hayata tutunmakla, ölüme koşmak arasında gidip geliyorum. Henüz ikisini de seçmedim. Uyuşmuş, karıncalanmış duygularımın ortasında gözlerim köprüye takılıyor. Köprünün bir sağına bir soluna bakıyorum. Arabaların, insanların koşuşturması gözüme tuhaf geliyor. Birden kulaklarım çınlamaya başlıyor.Anılar birbirine giriyor.Düşün diyorum; hayata tutunmak mı? Ölüme koşmak mı? Pierre Loti'deyim.Unutamıyorum.
Reklam