Deniz Turan
@Denizzruhu
Gülüşün diyorum
Bahar mevsiminde, papatya sarısı
Zaman koleksiyoncusu
20 Nisan
20 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın hangi bölümüydü anımsayamıyorum "Abi kapat defteri, biraz dışarı çık dedim artık. Ama Roquentin dışarı çıksa bile dışarı var diye sinirlenirdi adamın psikolojisi benide bitirdi.
normal bir insan sabah kalkıp kahvesini içer neden kahve var, neden ben varım, neden varız diye sormaz, işe geç kalmayı dert eder, Roquentin varoluşun mide bulandırıcı ağırlığıyla yaşıyordu.
Bana kalırsa yaşadığı şey aslında bir tür felsefi reflü
Dünya fazla var geliyor adama.
Her şey o kadar gerçek ki, sahte olmayı özlüyor.
Mesela biz sıkılınca Netflix açıyoruz, o sıkılınca varoluşun saçmalığı üzerine monolog yapıyor.
Herkesin bir kaçış yöntemi var tabii. Bir daha okuyacağımı sanmam, okuyan arkadaşlara kolaygelsin.
Reklam
Dostum Gorki, iş hayatının romanını yazsam senin kadar dram çıkarırım ama senin kadar ünlü olamam şansa bak ki. Ekmeği kazanmak kolay değil anladık lakin Rusya' da hiç kolay değilmiş onu daha iyi anladık. Mesajını aldık dostum. Ekmeği kazanırken insanlığını da kaybetmemek lazım.
19. Yüzyılın WhatsApp Sohbeti
nazlı, kırılgan, sürekli dertli bir genç kadınla bıkmadan uğraşan koca yürekli Makar.
Roman acıklı, yoksulluk, çaresizlik, küçük insanların büyük dertleri. Dostoyevski’nin acıyı anlatma biçiminden olsa gerek acı dahi sıkmadı.
Ama kabul edelim bu kadar saf bir aşk ve dostluk anlatısı bugün sosyal medyada olsa kesin Makar&Varvara fan sayfaları açılırdı.
Mütevazı, fakir ama kocaman yüreği olan devlet memuru bir adam karşılıksızlığın sessiz acısını taşıyan bir aşk. Ama aynı zamanda yüce İnsan kalbinin, en zor koşullarda bile şefkatle çarpabileceğini gösteren, fedakarlık ve içe gömülmüş duygular.
Bir insanın kendini arayışıDüşünce
Kitap yalnızca bir başarı hikayesi değil
aynı zamanda başarı kavramını sorgulatan bir trajedi. İnsan sadece başkalarının gözüne girmek, toplumda yer edinmek için çabalarsa sonunda kendini kaybedebilir. Martin’in başarıya ulaştığı anda yaşadığı boşluk, benim için kitabın en çarpıcı yönüydü. Çünkü çoğu zaman arzuladığımız şeylere ulaştığımızda mutluluk otomatik olarak gelmiyor.