Eskiden Ahmet Ümit'in kısa öykülerini okumuş,ve dilini gerçekten beğenmiştim. Bu kitap ise okuduğum ilk romanı olma özelliğini taşıyor. Çok rahatlıkla bu eserin beni etkilediğini söyleyebilirim. Özellikle ortalarında bazı yerlerinde gerçekten sıkılmış olsam da son sayfalarında gerçekten bittiği için üzüldüğümü hissettim. İlk olarak kitabın dış görünüşü ile başlamak istiyorum. Normalde Yapı Kredi Yayınlarının baskılı kitaplarının dış görünüşü genelde beğenirim. Hatta genellikle kitapların dış görünüşünü umursamam. Fakat bu kitabın dış görünüşünden ziyade kitabın en-boy oranı gerçekten kötü olmuş. Kitabı tutarken başlarda gerçekten sorun yaşadım ve bu benim başıma ilk defa geliyor.Fakat okudukça alıştım sonrasında rahat ettiğimi söyleyebilirim. Kitabın içeriğine gelecek olursam, kitap Fırat Nehri yakınlarında bir arkeolojik kazı yapan grubun Hititlerden kalma bir yazman olan Patasana'nın tabletlerini bulmasını ve arkeolojik kazı yapılan köyde yaşanan cinayetlerin sebebinin araştırılması anlatılıyor. Cinayet dediğime bakmayın kitabın diğer polisiye romanlara benzediğini söyleyemem. Konu başta oldukça ilgimi çekmişti ama kitabın ortalarında kitabın konusunu unutacak kadar, saçma sapan aşk olayları yaşandığı için konuyla bağlantım biraz koptu. Fakat sonlara doğru yine odağı konuda toplamayı başardı. Kitabın beni memnun eden yönleriyle başlamak istiyorum. Öncelikle tarih üzerinden dönen tartışmalar ve kişiler arasındaki diğer tartışmalar gerçekten güzel yazılmış ve kendini okutuyor.Tartışmaların durduk yere çıkmaması kitaba doğal bir hava katıyor. Beğendiğim bir başka unsur anlatılan coğrafya ve toplum. Muazzam bir şekilde Fırat Nehri Coğrafyasının eski zamanda ve modern zamanda gözümde canlandığını söyleyebilirim. Köy halkının eskisi kadar cahil olmadığı, batıl

Edebiyat