Bu yazarın kitaplarını okurken zihnimde canlandırdığım, olmasını istediğim kişiliği kendi zihnimde belirginleştiriyorum. Papatya kokulu günlerde açan bir bahar gibi bakıyorum hayata. Mutsuz olmam gerekirken mutlu hissediyorum kendimi. Genellikle bu yazarın kitaplarını saklarım. Çünkü bu kitaplar mutluyken okunmaz. Mutluluk hapının ve umudun hapı gibi işler içime bu kitapların satırları. Başka dünyanın içinde bulurum kendimi. Bu dünyadan uzaklaşırım. Sebepsizce mutlu olur, neden mutlu olduğumu bile anlamam. Onun için yazar ve ben kitap da yaşar kitap bittiğinde ise birbirimizden ayrılırız. Bu da beni üzer çünkü çok saygın ve eğlenceli bir arkadaşlığımın sonu gelmiştir gibi hissederim.