Yaşamaya zaman ayırmadan koşturuyoruz ya da tv bilgisayar karşısında zaman öldürüyoruz. Zamanın değerini bilmek denince akla gelen yani en azından benim aklıma gelen ilk şey her anı dolu dolu geçirmek oluyordu. Bu da ister istemez koşturmacaya sebep oluyor. Ama kitabı okuduktan sonra farkediyor insan. O koşuşturarak geçirdiğim zamanlardan kalma güzel anılarım yok sadece yapılmış işler listesi var. Ama çocukken, iş telaşı yokken yani zamanımız bolken her şeyi daha tadını alarak yaşamışız gerçekten de. Bunun farkına varmak bir şeyleri değiştirir umarım hayatlarımızda. En güzel anılarımız o yavaş zaman dilimlerine ait gerçekten. Bu arada konuyla ilgili Tatar Çölü kitabını da okudum. O da nasıl farkında olmadan konfor alanımızdan çıkmak istemediğimiz için farkında olmadan yaşayıp farkında olmadan ölüme yürüdüğümüzü anlatıyor. Onu da tavsiye ederim. Anlatımı bu kadar akıcı değilse de farkındalığınıza bir şeyler katacak bir kitap.
Etrafımızdaki insanlara karşı ne kadar yüzeysel ve ön yargılı görüşlerimiz oluyor bazen. İnsanların dış görünüşleri onların iç dünyalarını göstermez genelde. Buna rağmen biriyle tanıştığımızda onu ilk önce görünüşüyle yargılarız pek çoğumuz. Görmezden geldiğimiz, farkına bile varmadığımız ama hayatı bizden daha derin yaşayan kim bilir kaç insan var etrafımızda. Ve telefonlarımıza gömüldükçe ne kadar uzaklaşıyoruz hem onlardan hem kendimizden hem hayattan.
Son olarak merak ettiğim bir şey var. Böyle hayata küsmüş bir insanla karşılaşsanız ne yapardınız? Bu benim hep aklıma takılır. Ona yardım etmeli mi? Ya da ben kimin ki; elimden ne gelir ki deyip onun için üzülüp kendi yaşamımıza devam mı etmeli? İlginç bir hikaye deyip geçmeli mi? Ya da onun hayat tercihine saygı duyup müdahale etmeden ona uzaktan uzağa üzülmeli mi? Sözlü teselli ile mi yetinmeli? Sanırım bu çok fazla değişkeni olan zor bir soru. Peki Raif ölmeseydi kitaptaki karakter ne yapardı acaba?
