Shakespeare meseleyi çok güzel özetlemişti: “beğendiğiniz bedenlere, hayalinizdeki ruhları koyup, bunu da aşk sanıyorsunuz.”
Reklam
Yaşamaya zaman ayırmadan koşturuyoruz ya da tv bilgisayar karşısında zaman öldürüyoruz. Zamanın değerini bilmek denince akla gelen yani en azından benim aklıma gelen ilk şey her anı dolu dolu geçirmek oluyordu. Bu da ister istemez koşturmacaya sebep oluyor. Ama kitabı okuduktan sonra farkediyor insan. O koşuşturarak geçirdiğim zamanlardan kalma güzel anılarım yok sadece yapılmış işler listesi var. Ama çocukken, iş telaşı yokken yani zamanımız bolken her şeyi daha tadını alarak yaşamışız gerçekten de. Bunun farkına varmak bir şeyleri değiştirir umarım hayatlarımızda. En güzel anılarımız o yavaş zaman dilimlerine ait gerçekten. Bu arada konuyla ilgili Tatar Çölü kitabını da okudum. O da nasıl farkında olmadan konfor alanımızdan çıkmak istemediğimiz için farkında olmadan yaşayıp farkında olmadan ölüme yürüdüğümüzü anlatıyor. Onu da tavsiye ederim. Anlatımı bu kadar akıcı değilse de farkındalığınıza bir şeyler katacak bir kitap.
Reklam