Acı, ruhumuza şöyle bir dokunup kaçıyor, körebe oynar gibi, ne ki bu sefer onun olduğu tarafa dönmeyi hiç istemiyoruz.Kötülük hiç yokmuş gibi yapıyoruz; yanıbaşımızda insanla açlıktan ölmüyor gibi, çocuk bedenleri sahile vurmuyor gibi, bir ruhumuz var gibi yapıyoruz. Ölüme ve acıyı sırtımızı döndüğümüz andan itibaren yaşayan ölüleriz oysa; uyuşmuş ruhlarz, ötekinin acısını iştahımızı ve hevesimizi kaçırmadığı ve bize uykularımızdan Uyandırmadığı için, canlı takliti yapan hayaletleriz gerçekten yaşayanlar ise acı çekenler. Acı hissedebilenler.