Ya ben! Kendimi tamamen bırakmayı ve ruhumun tüm kapılarını açmayı boş yere denedim; kendimi salmayı başaramıyorum. Hala derinlikte, en derinlikte, kimsenin giremeyeceği gizli meskenimde kalıyorum. Orayı kimse keşfedemez, oraya kimse giremez ; çünkü kimse bana benzemiyor, çünkü kimse kimseyi anlamıyor.
Şimdi evimin yalnızlığı korkunç bir acı veriyor. Bunun bana ne faydası var? Seninle konuşuyorum, beni dinliyorsun, yine de ikimiz de yalnızız, yan yana ama yalnızız. Anlıyor musun?