Ağlayan hasretle ‘uşşâka dil-ârâdır sebeb
Çeşm ü ebrûdur hırâm-ı kadd-i zîbâdır sebeb
Elverir biz kûşe-i ârâmı etdik cângâh
‘Âlemi derk etmeye seyr ü temâşâdır sebeb
Münkir-i ba‘sin inanma rahmına insâfına
Şefkat ü insâfa çünkü havf-i Mevlâ’dır sebeb
Bir hediyye verse alma yâr-ı sâdık olmayan
Çünkü hırs-ı rüşvete ahz-i hedâyâdır sebeb
Yok mudur bir müncî çıksın eylesin dünyâya sulh
Halkın izmihlâline bu ceng ü gavgâdır sebeb
Böyle gavgâlar kitâb-ı hikmetin ahkâmına
Câhilânın verdiği ma‘kûs ma‘nâdır sebeb
Nâleme sordu sebeb cânân Emîrî söyledim
Nâzenînim sendeki ol hüsn-i yektâdır sebeb
Âleme geldiği günden beri her şeyh ile şâb
Keyf-ile etmededirler nefes aldıkça şitâb
Halk-ı ser-geşteyi ğark-âb-ı fenâ etmek içün
Sanki her devre-i ‘asr olmadadır bir gird-âb
Hâl-i gerdişde bütün bay ü gedâ siyyândır
Böyle devr etmededir işte bu köhne dolâb
Etdiler geşt ederek ‘âlemi teşrîf-i bekâ
Hazret-i Ahmed muhtâr ile âl ü ashâb
Oldu bâzâr-ı cihân vâsıta-i dâd u sited
Sanma beyhûdedir ey dil bu iyâb ile zihâb
Hayf ol şahsa ola mürtekib-i şul-ı zemîm
Gıbṭa ol merde ola müktesib-i fi‘l-i sevâb
‘Akl ü tedbîr ile kâbil olamaz men‘-i kazâ
Has ü hâşâk ile sedd olmaz Emîrî seyl-âb