nur
@Detachment0
469 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ey Yaratan, ben mi istedim, çamurumdan
Beni, insanı yoğur diye, ben mi yakardım sana
Karanlıktan beni çıkart diye?
Reklam
Ama insan bir şeye kesinlikle inanıp inanmadığını nereden bilebilir? Üstelik sık sık duyularımızın aldanışını, mantığımızın yanlışını inanç saymaz mıyız?
...sonucu yoktur ki soyut düşüncelerin.
O bilginlerin zekalarıyla aydınlanmış, yalnızca onların savaşlarını ve şenliklerini aydınlatmaya yaramış su kandiller her zamanki gibi alev alev yanmaktalar, oysa o tutkularla umutlar, sahipleriyle birlikte, tıpkı sen bir gezgincinin ormanın kenarında yaktığı küçük bir ateş gibi sönüp gittiler! Öte yandan, sayısız varlıklarıyla bütün bir göğün kendilerini sessiz fakat değişmez bir sevecenlikle gözetmesinden kim bilir nasıl tat almışlardır! Oysa biz, onların yeryüzünü inanç ya da gurur, haz ya da korku tanımadan tepen zavallı torunları (tek korkumuz, kaçınılmaz son aklımıza gelince içimize çöken korkudur) artık bütün insan soyu için de, kendi mutluluğumuz için de büyük fedakarlıklara girişemiyoruz çünkü mutluluğun imkansız olduğunu öğrendik; böylece, tıpkı dedelerimizin bir aldanıştan bir aldanışa sürüklenişleri gibi biz de bir şüpheden öbürüne kayıtsızca geçiyoruz. Ama bizde ne onların umutları var ne de insanla ya da kaderle yapılan savaşta duyulan o belirsiz ama tadına doyulmaz heyecan.