Ama ben de bütün insanlıktan farklıydım. Farklı bir ırktandım. Onlar gibi görünsem bile, beynim onlarınki gibi çalışmıyordu. Dolayısıyla bütün insanlar aynıydı benim gözümde. Hepsi de aynı cinsten köpekler gibiydi. Farkları tasmaları, ayakkabılarıydı…
Benim birkaç müzik grubum vardı. Ben onlara dahildim. Gitar çalıp şarkı söylerdim. Ancak sayıca kalabalık bir teşkilatın üyesi olmak utanç verici geliyordu bana.
Belki de tek sorun şuydu: biz ne istediğimizi bilememiştik hiçbir zaman. Ve dolayısıyla her şeyi deniyorduk. Belki görünce istediğimiz, uğruna yaşadığımız şeyi hatırlarız diye.