Şimdiden kendi atıyla Francesco'nunkinin farklı olduğunu düşünüyordu; kendi atının yürüyüşü daha ağır, daha durgundu, hayvan bile yaşamının değişmek üzere olduğunu hissediyordu adeta.
Annesi, dönüşünde Drogo'nun kendisini yeniden o dünyada hissedebilmesi ve orada, uzun yokluğuna rağmen yeniden bir çocuk olarak kalabilmesi için, odasını öylece sağlayacaktı; yaa... demek ki annesi, bir daha hiç geri gelmemek üzere yitip gitmiş bir mutluluğu olduğu gibi koruyabileceğine, zamanın akışını durdurabileceğine, oğlu geri geldiğinde kapı ve camları açmakla her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyordu.
Alıntıda geçen "yaa..." ünlemini doğru bir tonlamayla okumanız gerekecek
Giovanni bir arabacıya kaleye varmak için daha ne kadar yolu olduğunu sordu.
"Kale mi?" dedi adam. "Ne kalesi?"
"Bastiani Kalesi" dedi Drogo.
"Buralarda kale falan yok" dedi arabacı. "Buralarda bir kaleden söz edildiğini hiç duymadım."
Anlaşılan, adam dünyadan habersizdi.