sonra bir şeyler oldu, uzun uzun susmaya başladık.
söylenecek çok şey varken dilimizi göğe bıraktık..
sonra da kalbimizi.
Sayfa 119
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
insan hiçbir zaman mutlu değildir ve tüm hayatını onu mutlu edeceğine inandığı şeyin peşinde geçirir. amacına nadiren ulaşır, ulaşsa da zaten hayal kırıklığına uğrar. sonundaysa enkaz halindeki bir gemi gibi, direği de arması da darmadağın halde yanaşır limana. artık mutlu da olsa mutsuz da olsa birdir çünkü hayatı zaten her daim buharlaşan bir andan ibaret olmuş ve şimdi de bitmiştir.
İnsan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor..
Sen uçsuz bucaksız bir deniz. Sen penceremdeki menekşe, sen çok ayrı, sen başka alem. Ben yalnız göğsüne hasret, yalnız gülüşünün gölgesi..
"Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?"
