"Lanetli değiliz. Hepimiz bir gün unutulacak olan küçücük zerreleriz. Geçmişte ne yaptığımız, nasıl hatırlanacağımız önemli değil. Önemli olan tek şey şimdi, şu an birlikte paylaştığımız bu tek muhteşem an."
Ne var ki, aklını nadasa bırakmıştı. Hayatı boyunca aklını nadasa bıraktığı için şimdi ekimin tam zamanıydı. Aklını çalıştırarak yormamıştı hiç kendini ancak şimdi bilgi açlığıyla öyle bir geçirmişti ki dişlerini kitaplara, bir daha asla bırakmazdı.
İlk defa, yemek yemenin bir ihtiyaçtan ötesi olduğunu idrak etti. Bugüne dek yediklerine dikkat etmezdi. Yalnızca birer yiyecektiler. Yemek yemenin estetik bir fonksiyon olduğunu bu masada yerken fark etti, gözleri bayram ediyordu.