Pieta
@Dikenliteller
If it's just us, seems like an awful waste of space.
İstanbul
452 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kaçırdığımız ucundan an’larin yenikliğiyle bir gün daha kapatıyor gözlerini, yarina acmak üzere.
“ Dağlarda bazı pınarlar olur. Yeni yollar açıldıkça buralara uğrayan insanlar azalır; giden gelen azaldıkça da suyun çevresini naneler, dikenler sarar. Bir zaman gelir ki, orada pınar bulunduğunu kimse anlamaz. Ama sıcak bir günde susuzluğunu gidermek isteyen bir yolcu pınarı anımsayıp ana yoldan saparak tepeye doğru yürür. Kaynağın başına varıp yaban otlarını aralayınca gördüğü şeye kendi de şaşar: Kimsenin bulandırmadığı, dupduru, soğuk bir su otlar arasından şırıl şırıl akmaktadır. Suyun durgun yüzeyinde kendini seyreder; güneşi, gökyüzünü, dağları seyreder… Böyle güzel bir yeri çoktandır unutmuş olmasına üzülür, köye gidince arkadaşlarına da söylemeyi düşünür. Düşünmesine düşünür, ama sonra her şeyi unutur.
Yaşamda da böyledir işte. Belki de yaşamı yaşam yapan budur…”
Puan vermedi·80 syf.·
2022 2. kitabı
Daha önce birçok eserini beğenerek okuduğum usta yazar Cengiz Aytmatov’un az bilinen ‘İlk Öğretmenim’ isimli kitabını okudum. Yetmiş beş sayfalık kısa bir kitap. Konusu ve adı ile ilgimi çektiği için almıştım eseri. Finlandiya’daki eğitim kalkınmasını anlatan ‘Beyaz Zambaklar Ülkesinde’ kitabını andırıyor eser konusuyla. Fakat bu,2 ana karakteri merkez alıp Lenin ve onun yarattığı değişim ekseninde Kazakistan kırsalındaki kalkınmaya değiniyor. Aytmatov’un özellikle doğa tasvirleri her zamanki canlılığıyla yerini bulmuş kitapta. Daha uzun yazılsa belki de yazarın en bilinen eserlerinden olacakken anlatımdaki hızlı geçişler sebebiyle biraz zayıf kalmış gibi yorumluyorum kitabı. Yine de inanmış bir öğretmenin bir kişinin hatta bir toplumun kaderini değiştirebileceğine olan inancımı tazelemesi sebebiyle kitabı sevdiğimi söylemeliyim.
Puan vermedi
Yazıldığı tarihe göre Orhan Pamuk okuma deneyimimde sıra ‘Benim Adım Kırmızı’daydı. Orhan Pamuk anadili türkçe olan bir yazar olduğu için çok şanslıyız bence. Özellikle bu kitabında bunu daha da şiddetli bir şekilde hissettim. İlmek ilmek dokunmuş, üzerine çok araştırma yapılmış, tarihten gelen bir sorumluluğu aktarma misyonu taşıyan ve bunu da uyandırdığı ilgiyle fazlasıyla başaran bir roman ortaya koymuş usta yazar. En çok okunan ve en çok dile çevrilen eserlerinin başında bunun geliyor olması hiç de sürpriz değil. Okurken beni bir yandan minyatür, nakış ve Osmanlı ve doğuda sanat tarihi araştırmaya sevk etti kitap. Çok fazla yeni bilgi edindim, çok şaşırdığım ve üzerine çok düşündüğüm sayısız yer oldu. Pamuk yazdığı sonsözde belirttiği gibi gerçekleri kullanarak masalsı bir dünya kurmuş hakikaten. Başta kendisini, abisini ve annesini de kitapta karakter olarak kullanması, 1950’ler ile 1590’lar arasında kurduğu bağlantılar gibi nüanslar ise usta romancıların yapabileceği ve beni derinden etkileyen noktalar olarak kalacak aklımda. Favori Pamuk kitabım olmayacak ama kesinlikle çok büyük bir roman okuduğumu düşünerek bitiriyorum yorumumu. Bir de Osmanlı Sarayı’nın kalbine, hazineye girdikleri satırları okurken hissettiğim mistik gücü en son çocukken okuduğum Harry Potter kitabında Sırlar Odası’na girildiğinde yaşamıştım sanırım. Sadece o odada geçen bir efsunlu roman bile yazılabilir bence ve bunu da en iyi yine Orhan Pamuk yapar.
