“Senin yanında kendimi hep değersiz hissettim.
Senin gücün, benim zayıflığım oldu.
Sen konuştuğunda, ben susmayı öğrendim.
Çünkü söylediklerimin hiçbir önemi olmadığını düşündüm.
Senin dünyanda ben hep yetersizdim;
ne yaparsam yapayım, sana ulaşamadım.
Belki de en çok canımı yakan şey buydu:
Sana kendimi anlatmaya çalıştıkça,
senden daha da uzaklaştım.
Senin için sıradan olan şeyler,
benim için aşılması imkânsız korkulara dönüştü.
Ve ben, farkında olmadan,
senden korkarak büyüdüm.”