Kendi özünü bilip onunla barışmak ( ancak bu şekilde farkını koruyabilirsin) ve üstüne ekleyerek gelişmek varken, kendinden kuşkuya kapılmana izin verip üzerine ekleyerek yükseleceğin bir zemin bırakmayacak kadar dikkate alma başkalarını. İnsanların beğenisine duyduğun ihtiyaç kadar onların seni dönüştüre dönüştüre senden bir şey bırakmamalarına da izin vermiş olursun.
Benim yapabileceğim ufacık bir iyilik, birine “Ben senin yanındayım” demek olmaz mı? Yetersiz ve güçsüz olduğumuz için sıradan olsak da nazik bir yürekle hareket edebilmemiz yönünden kısacık bir anlığına da olsa, bizler de büyük birer insan olamaz mıyız?