Ama sen kendi boşluğunu bile tekrar tekrar kendinle doldururken, öyle sakin bir öfkeyle sigaranı içiyorsun ki… Tekrar tekrar… Vazgeçmeden. Hiç kırılmıyor sigaraların, yere düşmüyor. Hiç. Ondan hep güzelsin.
Dostonun romanları acayip ilginç okuyunca depresyona giriyorum ruhum sıkılıyor çığlık atıp kaçmak istiyorum . sonunu hep kendi kafanda kurmak zorunda kalıyorsun nerede bitiyor bu roman niye sonu yok gibi tepkiler veriyosun halbuki öyle bir titizlik var ki
gerisini senin hayal gücüne bırakıyor sen nasıl hayal edersen roman öyle biter sen nasıl istersen , hayal gücünün en tepe noktasına bile gitsen sana dur diyecek kimse yok kendin bile en önemlisi yaşantından mutlaka izler bulursun pek az romanda olan bir şey nadir bir şey