Marmeladov (9. derece memur)
Ben her şeye hor görerek değil hoş görerek bakmayı öğrendim artık.Varsın öyle olsun! Ne yapalım! İşte insan!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir kez daha fırlamıştı yaşama iradesi bir panter gibi bedeninden ve parçalamıştı kılıfını: Zaman aktı ruhuna ve insanın karmaşası olan korku ve umut da.Artık sonsuz yaşamın Bin Suretli Tanrı'sını
düşünemiyordu, kendisini düşünüyordu yalnızca; gözleri ışığa aç kalmıştı, sert taşlara oturduğu ayakları açılmak, sıçramak ve koşmak istiyordu. Karısını.oğullarını,evini,sahip olduğu her şeyi düşünüyor; tüm duygularıyla içebildiği, kanının sıcaklığıyla hissedebildiği dünyanın o yakıcı faniliğini özlediğini hissediyordu.
Gece ve o bakış, kadın ve doğa, bunlar birdi, bütündü ve içlerinde yitip gitmek çok hoştu.
