Hayal kırıklığının başkentin de oturuyorum,
saat kış.
Önümden sırtında yükü olmayan hamallar geçiyor, işsizler, ama yük var gibi eğilmiş belleri. hayalleri kırılmış, kırıklıklarını taşıyorlar görünmez küfelerinde. hayal kırıklığının başkentinin caddeleri boş, yalınayak çocuklar koşuyorlar biryerlere, okullar kapalı, öğretmenler tayinlerini başka umut şehirlerine istemişler çoktan. ben kırılan hayallerime bir tamirci arayacağım birazdan saat bahara dönünce, belki o sen olacaksın, elinde aşktan tornavidan. bu şehiri sevmiyorum ben , romantizmama iyi gelmiyor.
#hayalkırıklığınınbaşkenti