Karanlık şarkılarımız,
Eylemin ve eylemsizliğin
Suskunluğun tabi çaresizliği,
Kurutmuştu toprağını
İvedilikten uzaktı gözlerin, sözlerin.
Ağır bir yükle yetişmiş…
Ve döndü gözlerim gözlerine
Toprağa dayadım dudaklarımı
Çektim ağırlığının mutluluğunu…
Bir ayak bağıydı
kansız yorgunluğunda ümitler…
Olanca güzelliği bulmak,
Bulamayacağını bilmek…
Duvarımda çatlayan tenimin izi
Atıp tutan kalbim neye vardı ?
Sürgün aklım sürekli çektiğim dilim.
Hiç bitmiyor susmadıkça
Bazen sustukça.
Kuytu köşede kalmış yeminler, bağlanımlar bağlılıklar, kendimi verişler, iç seslerim
Artık bana dur diyor.