Mr.Nobody
@Disordered
#150561275 ../.. #275131999 ../.. #99819990 ../.. #90793470 ../.. #60833221 ../.. #267291388 ../..
#265482707 ../.. #198635228 ../.. #196963106 ../.. #185822240 ../.. #181065952
151 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Düşünceleri çok uzaklardaydı; o kadar uzaktaydı ki düşündüğünün bile pek farkında değildi.
Ne çok uyuduğunu ve buna rağmen ne çok uyumak istediğini fark etti. Halbuki eskiden uykudan nefret ederdi. O zamanlar uyku, hayatının kıymetli anlarını çalıyordu. Yirmi dört saatte dört saat uyku, dört saatlik hayatın elinden alınması demekti. Nasıl da çok görürdü uykuyu! Oysa şimdi çok gördüğü şey hayattı artık. Hayat güzel değildi; tatsızdı, acıydı. En vahimi de buydu. Yaşamayı arzu etmeyen bir hayat, sona erme yoluna girmiş demektir. Derinlerinde bir yerde hissettiği kendini koruma içgüdüsü onu harekete geçirince oradan uzaklaşması gerektiğinin farkına vardı. Odaya göz gezdirdi; eşyalarını toparlamanın düşüncesi bile yorucuydu. En iyisi bu işi sona bırakmaktı. Bu arada gidip bazı gerekli şeyler alabilirdi.
İnsanlardan iyice uzaklaşmıştı. Onlara düzgün davranmak her geçen gün daha zor geliyordu. İnsanların varlığı Martin'i huzursuz ediyor, onlarla konuşma çabası asabını bozuyordu. İnsanlardan rahatsız oluyor ve biriyle yan yana geldiği andan itibaren ondan kurtulmanın çaresini aramaya başlıyordu.
Uyku onun için unutmak demekti; uyandığı her sabahı kederle karşılıyordu. Hayat onu kaygılandırıyor, sıkıyor, zaman ise eziyet gibi geliyordu.
Reklam