“ Sophie’ye ait olmakla sanki herkese de aitmişim gibi hissetmeye başladım. Dünyadaki doğru yerimin kendimin dışında bir yer olduğu ortaya çıktı, orası benim içimde olsaydı bile tam yerini saptayamazdım. Bu, kendimle kendim olmayan arasındaki küçücük delikti ve hayatımda ilk kez bu hiçbir yeri tam dünyanın merkezi olarak görüyorum.”
“… üzerine düşen görevi, kendisinden bekleneni yerine getiriyordu ama çevresinden kopuktu, sürdürmeye zorlandığı hayattan nefret ediyordu. Başkalarına güçlük çıkarmıyordu, baş kaldırmıyordu, kendisini geri çekiyordu.”
“İnsan tükenir. Doğduğu andan ölümüne kadar büyüyor, gelişiyor, yaşlanıyor gibi görünse de içten içe tükenir. Eşya öyle değil, dokunmadığın sürece azalmaz ama insanoğlu ona da dokunur, suyunu çıkarır, yer, bitirir, yok eder.”