İnsan bazen kalabalıkların içinde daha çok yalnız hissediyor.
Ruhunun ait olmadığı insanların arasında bulunmak, sessiz bir yorgunluk gibi çöküyor insanın içine.
Bazı yalnızlıklar ise ağır değil; aksine temizdir.
Kimseye kendini anlatmak zorunda kalmadığın, rol yapmadığın, eksilmediğin bir sessizlik gibi…
Belki de huzur, her zaman birilerine ait olmak değil;
kendini kaybetmeden var olabildiğin yerde durabilmektir.