Metehan selçuk

Metehan selçuk
@Ditenze
Buralarda vakit geçiren yeni bir tür yazar.
Ankara
Ankara, 1992
13 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Vedasız ayrılık
Yüzüne baktım. Gözlerin yabancı geldi bana. Artık sadece sana değil, bakışlarının ötesine bakıyordum. Bana bakarken neyin gerçek, neyin sahte olduğunu fark etmiştim. Bir sigara yaktım. "Sen sigaraya ne zaman başladın?" diye sordun. Sorunun cevabını merak etmiyordun aslında. Belli ki sadece sessizliği doldurmak istemiştin. Cevabı beklemeden arkanı dönüp, "Hadi gel," dedin. Gitmedim. Arkamdaki duvara yaslandım, sigaramdan bir nefes çektim. Ciğerime dolan duman, gözümden birkaç damla yaşla birlikte bir öksürük krizine dönüştü. Öksürünce fark ettin gelmediğimi. Aslında ikimiz de biliyorduk; çoktan bitmişti. Sadece henüz itiraf edilmemişti. Ve o son bakış... Son görüşümüz oldu. Ne bir veda vardı ne de bir kavga. Herkes sessizce kendi evine gitti. Bazı hikâyeler böyle bitiyor. Böyle bir hikaye yazayım diyorum ne dersiniz?
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bayram
Kurban bayramınız mübarek olsun:)
İntikam'da ve aşk'ta kadınlar, erkeklerden daha gaddardır.
Ölümsüzlük verilseydi, hayat hâlâ değerli olur muydu?
İnsan bazen kalabalıkların içinde daha çok yalnız hissediyor. Ruhunun ait olmadığı insanların arasında bulunmak, sessiz bir yorgunluk gibi çöküyor insanın içine. Bazı yalnızlıklar ise ağır değil; aksine temizdir. Kimseye kendini anlatmak zorunda kalmadığın, rol yapmadığın, eksilmediğin bir sessizlik gibi… Belki de huzur, her zaman birilerine ait olmak değil; kendini kaybetmeden var olabildiğin yerde durabilmektir.