D İ Y A R
@Diyarkacar
Deryaya yakın, dünyadan uzak
İnsan hiçbir şeyden kurtaramaz kendini, hiçbir şeyle mücadele edemez, hiçbir şeyi reddedemez, her şey yaralar.
Reklam
İnsanlığın en üst derecede kendine döneceği, geriye bakacağı, ileri bakacağı, tesadüfen, rahiplerin cesaretinden kurtulup niçin, neden sorularını ilk defa hep birden ortaya çıkaracağı o anı, o büyük öğle'yi hazırlamak olan ödevim, şu fikrin zorunlu çıkıntısıdır: İnsanlık tek başına doğru yolu bulamamıştır.
"Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdiler mi sana? Birdenbire: "Buraya kadar!" dediler. Oysa, bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara; pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. Bütün sularda gölgeni seyrederdin. Üstelik, "daha önce haber vermiştik" derler. "Her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. Yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik."
Ben bütün oyunların, çocuklukla birlikte sona ereceğini bilseydim, muhakkak oynardım işte: Haini oynardım, korkağı oynardım, fakat oynardım; kimse beni sahneden çıkaramazdı. Büyüyünce bu rolleri oynamak pek hoş olmuyordu.
