Ece
@Dizzy_miss_lizzy
biri bana niye yaşıyorsun diye sorsa daha okuyacak çok kitap var diye cevap veririm.
öğrenci
lise
Dünya
12 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Türk Edebiyatı konusunda maalesef çok cahilim.(Çok büyük Sabahattin Ali hayranıyımdır orası ayrı.) Bu kitap anlatmaya yetti bana ne çok şey kaçırdığımı. O kadar rastgele bir şekilde okumaya başladım ki kitabı. Ancak ilk sayfayı okumamla tamamen değişti görüşlerim. Şimdi düşünüyorum da bu Damga kadar severek okuduğum kitap o kadar azdır ki. Zaten hepimiz hayatımızı bir vehme kurban etmiyor muyuz?
Reklam
Okuduğum en güzel Tolstoy kitabıydı. Kanımca üçlemenin de en iyisiydi. Nikolayenka'da sanki hepimizden bir parça var. Ya da hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz da farkında değiliz. Hakikaten yaşarken ne kadar farklı ne kadar orijinal görüyoruz kendimizi. İşte bu kitaptan da öğrenilecek en büyük şey bence bu. Yüzyıllar önce soylu mu soylu Tolstoy da benimle aynı dertleri paylaşmış aynı şeyleri sevmişse bu demektir ki biz farklılaşacağız derken geçmişe koşmaktan başka bir şey yapmıyoruz.
Kitabı okurken kafayı yiyorsunuz. En azından ben yedim. Dedim ki bu kadar da olamaz hayır, ama yanlıştım ben bu kadar da olur. Kitap bitsin diye sayfa saydım ama kitabı kapatıp bir kere düşündüğümde gözümde çok başka bir değere büründü kitap. Hakikaten bizim ve farkımız var Bilirbilmez'lerden. Biz de sürekli rahat edeceğimiz günün hayalini kurup ettiğimizde de sırf uğraş olsun diye saçma sapan şeyler yapmıyor muyuz? Ya da ne kadar çırpınırsak çırpınalım bir şekilde başladığımız yerde bitirmiyor muyuz? Zaten hepimiz kendi hayatımıza baktığımız zaman bir zamanlar çok mantıklı gelmiş ama şimdi saçmalıklardan ibaret olan şeyler görmüyor muyuz? Hem de her derdimizi başmıza kendimizin açtığını bile bile.
Fransız edebiyatındaki kadın profilinden başlamak gerek önce Madame Bovary'den Goriot Baba'nın kızlarına kadar yolu var değil mi? İşte Henriette bu kadınlara ters bir perspektif gibi parlıyor. Bu kadın para yemiyor. Yaratıyor, annelik yapıyormuş gibi yapmıyor, yapıyor. İnsanların içindeki hayatı çekip almıyor bilakis her gün çocuklarının içine hayat üflemeye yemin ediyor. İdare edilmiyor, idare ediyor. Hani Stairway To Heaven var ya. İşte bu kadın o merdivenden çıkıp yükseliyor cennete.
Leydi Dudley, işte onun ayakları yere basıyor. Fransız edebiyatına yakışacak türde güzel ve bu dönemin çoğu kitabında olduğu gibi söylediği yalanlar, verdiği yeminlerle o ruhsuz kadını yansıtıyor.
Tam olarak da burada öne çıkıyor o ilahi aşk tanımı. Her kitabın üstün körü değindiği ama hiçbirinin derinliğine inip tanımlamaya cesaret edemediği şey. Vadideki Zambak bugün bu kadar seviliyorsa Felix'in de dilinden düşüremediği ilahi aşk yüzünden seviliyor. Tıpkı onun gibi kendini yer ve gök arasında kaybedenler tarafından.
Dikkat!!! Dikkat!!!
Rica ediyorum Kafka'yla bu kitapla tanışmayın. Mümkünse sizi önce Milena'ya Mektuplar'a alalım. Zira buradan başlarsanız diyorsunuz ki Kafka ettiğini çekiyor.
Kitabı incelemeye geçersek. Okuduğum zaman bitirdiğim en kalın kitap buydu. Çok sürmedi belki okumam. Net olmak gerekirse beş gün ama iyice hissettim Kafka'nın kafasına girdiğimi. Hani çay koymaya gitsem ona da bir bardak koymam gerekiyormuş gibi. Oturduğum yere yanıma bir yer daha tutmam gerekiyormuş gibi. Bu kitabı okumak kafanızda taşınabilir bir Kafka bulmaktan ibaret belki de. Peki kitap bitince terk edecek mi sizi? Asla.
Reklam