Gerçekten affedince, bütün öfkelerinin öznesinin kendisi olduğunu anlıyor insan. Bütün acılarının kaynağını kendi zaaflarında aramaya başlıyor. Bütün korkularının canavarını kendisinin büyüttüğünü fark ediyor. Gidenlere veda etmeyi, hepsine ve her şeye rağmen hayatta kalışına şükretmeyi öğreniyor. Zamanı gelince ve zarar gördüklerinden arınınca kendini affetmeyi, kendini kabul etmeyi, kendini var etmeyi öğreniyor insan.
Gökhan Çınar