Dnd CŞKN
@Dnd_csk
Büyük evleri, büyük vitrinleri, büyük
koltukları, büyük olayları, büyük liderleri
seven Türk halkı, televizyonun da en
büyüğünü sevdi. Evlerin tümüne o yıllarda en
büyük boy olan 61 ekran televizyon girmişti.
Görmenin ne demek olduğunu televizyonla
birlikte fark ettik. Odalarımıza giren “değişen
görüntüler” hayatımızdaki durgunluğu hızla
dağıttı. Televizyon, radyo gibi alçakgönüllü ve
sakin değildi. Şaşırtıcıydı. Gözlerimizi ondan
alamıyorduk.
Radyo içinden taşan tüm seslerle
hayatımızı zenginleştiriyor, bize dünya denen
kocaman bir yuvarlağın üzerinde yaşadığımızı
hatırlatıyordu. Şehirlerarası yolculukların az,
şehir içindeki en uzak mesafelerin bile
yürüyerek gidebileceğimiz kadar kısa olduğu
dünyamızda radyo, yalnız sesiyle değil,
üzerindeki şehir adlarıyla da bizi büyülerdi.
Bütün çocuk giysileri gibi, okul önlükleri de
birkaç beden büyük dikilir, çocukların içinde
kayboldukları, dizlerinden aşağıya kadar
uzanan bu önlüklerle birkaç yıl idare etmeleri
beklenirdi. Çocuklar çocukluklarını hep
bedenlerine büyük gelen giysilerle geçirdiler.
Kırkikindi yağmurlarının, pastırma
yazının, kocakarı soğuklarının, filizkıran ve
kırlangıç fırtınasının zamanında yaşandığı,
cemrelerin vaktinde düştüğü o yıllarda yazdan
güze yavaşça geçilir, okul mevsimi gelirdi.
Sanki yılın ilk ayı ocak değildi de, okulların
açılmasıyla birlikte hayatın ritmi değişeceği için
eylüldü.