“Gönül ile aklı koydum kafese ;
Biri ümit diyor,
Biri ‘kes’ diyor.
Çırpındıkça kalbim nefes nefese,
Biri ‘dayan’ diyor,
Biri ‘pes ‘ diyor.
Yüreğim döndükçe döndüm ak kora.
Sabrım demir aldı,yelkenler fora!
Gitmek istiyorum çok uzaklara.
Biri ‘ aman ‘ diyor’
Biri ‘es’ diyor.”
Özgürlük lazımdı insanın “kendine”, düşünme özgürlüğü, deneme özgürlüğü, yanılma özgürlüğü, hata yapma özgürlüğü… Ülkü özgür değildi ki bunca sorumluluğun, beklentinin içinde gencecik bir kız çocuğu nasıl da özgür olabilirdi, özgür olmayan biri nasıl “kendini” oluşturabilirdi?