Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?
Yaşadığım yitirdiklerim oluyor hep
Oysa tuttuğum elleri bırakmıyorum.
Sonra korkuyorlar hasletimden.
Ne denli sevgiye değer olduğumu söylüyorlar.
Selîm Temo