Canan Kuru
@Donthink
Kitap okumayı ve konuşmayı seven biri olmama rağmen 1K ya girince kitap okuyan insanlar hep bir karamsar buhranlı içe dönük hissiyatı oluşuyor(paylaşımlardan dolayı). Hiç mi mizah okuyan yok ne bileyim bilim kurgu vs... hep bı yas havası...🙄
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hiç kitap okumayan bir arkadaşım , dün bana dedi ki" iki cümlede anlatılacak şeyi çok karmaşık anlatiyosun sanırım çok kitap okuduğundan böyle". Gerçekten öyle mi? Ben mi detaylara boğuyorum anlatacaklarım, o mu çok görsel bilgiye alışkin oldugundan ,ağzımdan çıkan cümleleri yorumlamakla zaman harcamak istemiyor?
Halimi, neşemi, tavrımı çalma!
Konuşma benimle
Alma beni benden.
Kendimle daha mutlu olmam için ,
Bir iyilik yapamaz mısın?
Gidemez misin çok uzaklara?
Gönlümden, gözümden, göğsümden...
Seninle konuştuğum zaman,
Ah o bedbaht zaman
Kendim çıkıyor kendimden
Kötü bir insan oluyorum
Düşünceli, melankolik, hasta...
Bir kez bile bakmak istemiyorum gözlerine
Defalarca bakarken bile
Gülme, konuşma, kıpırdama istiyorum
Git başımdan
Ve gelme, hayatıma, kalbime, fikrime
Ve oturma göğsüme çığ gibi
Yorma beni ne olur
Git ve gelme
Kafamın içindeki senden vazgeçmem için çok yardımcı olmuş olsanda inanclarima olan bağlılığım beni mahrum kılıyor.