bitmesin diye kitabı okumamak gibi bir şey yalnızlık. Kimseyle
konuşmak istemediğin için yalnız olmanla aynı şey aslında.. ama
sanırım bunların arasındaki ilişkiyi sadece ben biliyor olacağım.
etrafında çok insan olabilir ama biriyle bile konuşmadıktan sonra bal
gibi yalnızsın işte. kimine hediye kimide de hiçbir şey bu. kaçmak
yerine şekil vermeye çalışın.
benim gibi yapın ya da.
yüksek sesle kendinizle konuşun. çok sinirli olduğum zamanlarda
kendimle konuştuğumu farkettim. ve gerçekten o anda içimdeki tüm sinir
gidiyor.. kendinizi dinlemekten başka çareniz yok çünkü. istediğiniz
kadar açın müziğin sesini. hiçbir zaman iç sesinizi susturamazsınız.
ama kulak ağrısı yaşayabilirsiniz benden söylemesi. aslında yaptığımız
ama farketmediğimiz veya sonradan çok garip bir şekilde farkettiğimiz
o kadar çok şey var ki. kendi kendimle konuşmayı geçtim bu konuşma
sırasında yürümeyi bir köşeye bırakıp kaldırımda dinlemeye başlamışım
kendimi. ve insanlar bir kez daha söylendi size. deli herhalde ya da
bir şeyini unutup geri dönüp almak konusunda kararsızlık yaşıyor.
evet kararsız olduğum bir konu. bugün yarın ve diğer gün kendim için
ya da bir başkası için ne yapmalıyım. özne çok önemli değil aslında
erken uyanmadıktan sonra.. ilaç içmiyorum sakinleşmek için sadece geç
yatıyorum her şeyin altında bir sorun aramayın ne yani uykusuzluğu da
mı sorun olarak görüyosunuz. evet aynen öyle uykunuzun olup olmadığını
bilmemek bile bir sorundur. ama bunları sorun olarak görmekten
vazgeçerseniz yani uyumam lazım diye düşünmeyi bir yere bırakırsanız
ilk rüyanızı görmüş olursunuz. denenmiş yaşanmış bir şey değil. eğer
sizde işe yararsa söyleyin bende uygulayayım bunu. ama benim sabah
dersim var ve o derse gidebilmek için erken uyumam lazım bu demek
oluyor ki benim için her şey sorun. sadece çok
Kişiliğini hiçbir yabancı unsur eklemeden büyüt, başkalarından hiçbir şey istemeden, başkalarına hiçbir zaman emretmeden, ama ihtiyacın olduğunda ötekiler olmasını bilerek.
Sadece ben miyim böyle hisseden?
Herkes ses versin şimdi bana!
Size de oluyor mu, her şeyin sınırına geldiğinizi hissediyor musunuz mesela ?
Mutluluğun, sevincin, hüznün, karanlığın, dipte olmanın, boşlukta yaşamanın sınırına geldiğinizi, artık daha fazlasını kaldıramayacağınızı düşündünüz mü?
Tamamlandığınızı, bittiğinizi, başa saramadığınızı.. Zevk duygusunu, hissetmeyi hissetmeyi unuttunuz mu hiç?
Başından beri içinizde bir gram sevgi olmadığını, sadece varmış gibi davrandığınızı bir anlığına düşündünüz mü? İnsanların size acıdığını ,sizden korktuğunu,sizinle konuşmak istemediğini aklınızdan geçirdiniz mi?
Ailenizin gerçek aileniz olmadığını ,yüce olan şeylere karşı yeterince saygı göstermediğinizi …
Her nefes alıp vermenizde tamam yoruldum sonsuza kadar nefes mi alacağız böyle dediniz mi hiç?
Gözleriniz çok iyi gördüğü halde, onları kısıp baktınız mı etrafınıza , kimseyi görmeden boşluğa daldınız mı ?
İnsanların sizin için psikolojik sorunları var diye arkanızdan konuştuklarını duydunuz mu mesela?
İçinizde bitmeyen bir korkuyu hissettiniz mi iliklerinize kadar hem de, sizi içerden yiyip bitiren bir düşünme hastalığınız olduğunu herkes için zamansız bir şekilde insanlardan ayrılacağınızı düşündünüz mü ? sadece bir faaliyette bulunmak için ilaç içtiniz mi? Ya da çok fazla ilaç içip sonucunda n’olacağını merak ettiniz mi?
Ben bir şey yapamadım. Belki de yaşayamadım. Sadece solunum yaparak hayatla verdiğim bu mücadeleyi hep kaybettiğimi düşündüm, ya da hiçbir zaman yarış halinde olmadığımızı..
Yorumsuz bir hayat seçemedim ben onun gibi..