Kişiliğini hiçbir yabancı unsur eklemeden büyüt, başkalarından hiçbir şey istemeden, başkalarına hiçbir zaman emretmeden, ama ihtiyacın olduğunda ötekiler olmasını bilerek.
Sadece ben miyim böyle hisseden?
Herkes ses versin şimdi bana!
Size de oluyor mu, her şeyin sınırına geldiğinizi hissediyor musunuz mesela ?
Mutluluğun, sevincin, hüznün, karanlığın, dipte olmanın, boşlukta yaşamanın sınırına geldiğinizi, artık daha fazlasını kaldıramayacağınızı düşündünüz mü?
Tamamlandığınızı, bittiğinizi, başa saramadığınızı.. Zevk duygusunu, hissetmeyi hissetmeyi unuttunuz mu hiç?
Başından beri içinizde bir gram sevgi olmadığını, sadece varmış gibi davrandığınızı bir anlığına düşündünüz mü? İnsanların size acıdığını ,sizden korktuğunu,sizinle konuşmak istemediğini aklınızdan geçirdiniz mi?
Ailenizin gerçek aileniz olmadığını ,yüce olan şeylere karşı yeterince saygı göstermediğinizi …
Her nefes alıp vermenizde tamam yoruldum sonsuza kadar nefes mi alacağız böyle dediniz mi hiç?
Gözleriniz çok iyi gördüğü halde, onları kısıp baktınız mı etrafınıza , kimseyi görmeden boşluğa daldınız mı ?
İnsanların sizin için psikolojik sorunları var diye arkanızdan konuştuklarını duydunuz mu mesela?
İçinizde bitmeyen bir korkuyu hissettiniz mi iliklerinize kadar hem de, sizi içerden yiyip bitiren bir düşünme hastalığınız olduğunu herkes için zamansız bir şekilde insanlardan ayrılacağınızı düşündünüz mü ? sadece bir faaliyette bulunmak için ilaç içtiniz mi? Ya da çok fazla ilaç içip sonucunda n’olacağını merak ettiniz mi?
Ben bir şey yapamadım. Belki de yaşayamadım. Sadece solunum yaparak hayatla verdiğim bu mücadeleyi hep kaybettiğimi düşündüm, ya da hiçbir zaman yarış halinde olmadığımızı..
Yorumsuz bir hayat seçemedim ben onun gibi..