Yazık ki Mecnûn onun "Ey vefalı aşık! İşte ben geldim, Leyla'n geldi, hani yıllardır beklediğin sevgili!" diye yalvarmasının değerini bilemedi ve Leyla'ya değil de bizzat aşka âşık olmuş gibi şöyle deyiverdi:
"Leyla, eğer ben ben isem nesin sen; yok sen sen isen ya neyim ben?!.."
Fuzûlî bu beyti, Mecnûn'un sahralarda Leyla ile bütünleştiğini ve onu her zerresiyle kendinde hissettiğini, yıllar yılı ruhunda onunla birlikte yaşadığını, Leyla'yı tamamen içselleştirdiğini ve duygularındaki aşkınlığı anlatmak için söylemişti. O kadar Leyla ile doluydu ki, o anda Leylâ'nın "Ben geldim!" demesini ikilik saydı, özünde olanı kaybedip karşısında olana kapılanmayı aşkın alt derecesi gördü ve "Ey sevgili! Hayli zamandır ben senim, sen de ben; biz iki bedende tek ruh, bir kabukta çifte bademiz, öyle iken sen ve ben diyerek arada ikilik çıkarmak aşkımıza yakışmaz!"