Feliçita
@Dostmupostmu
Bütün kitaplar tek bir Kitab'ın anlaşılması için okunur!
"Kendimizi tanımadığımız, hayata dair büyük amaçlarla fazla haşır neşir olmadığımız ve boşluk hissine mâni olacak meşgalelerden koptuğumuz zaman kolayca kapılabildiğimiz çocukça arzularımız, çoğu zaman yaşamımızı çekilmez hale getirmekte gecikmezler."
Yer yer beni ciddi eğlendirdi. Tanımlar ironi dolu ve düşündürücüydü. Bazı tanımları okurken "gerçekten daha iyi anlatılamazdı" dediğim oldu. Çok fazla Fransız kültürüne dair noktalar ve benim anlamadığım aidiyetler olsa da orta noktada birleşip yapılan mizahı beğendiğimi söyleyebilirim. Kesinlikle orijinal bir bakış açısıyla yazılmış bir kitap.
Montaigne 1500'lü yıllardan gelip benimle sohbet etti sanki! Hiç olmadığı kadar günümüzde, hiç olmadığı kadar taze hissettirdi her söylediği. Deneme türüne adını vermiş bir Usta'dan böyle bir performans beklenirdi ancak. Çok itidalli ve keskin sınırları olmayan bir kişi Montaigne. Bu saygı duymamı daha da arttırdı. Gerçekten kitabında da iddia ettiği gibi bütün açıklığıyla, bütün gerçekliğiyle, bütün samimiyetiyle Montaigne'le tanıştım!
Sezai Karakoç'un Diriliş Partisi'ni kurarken neden Diriliş ismini kullandığını çokça açıkladığı, Parti'nin temel dinamiklerini vurguladığı bir eser olmuş. Kaybolan hakikatlerin peşinden koşmamızın ve sonunda medeniyetimizin yani İslam Medeniyetinin dirilişini gerçekleştirmemizin hayali kurulmuş bunun için gerekli alt yapı siyasi parti kurulmasında bulunmuştur. Çok haklı, yerinde tespitler vardır. Korkmamıza gerek yoktur. "Arza Müslümanlar varistir" ayetinden hareketle kurtuluşumuz için çalışmak, mutlak gerçeklik olarak görülmüştür. Gelişme yolunda bilim, teknoloji, sanat, sanayi gibi hiçbir alan dışarıda tutulmamış ve bütün olarak İslam Medeniyeti hayali kurulmuştur.
"Kazananlar ancak inananlardır!" Yeise kapılmadan ama acı gerçekliğin idrakinde olarak, her birey kamuoyu oluşturmak ve dirilişe yön vermek noktasında gereken inisiyatifi almalıdır. Bu sayede özümüze dönüşümüz gerçekleşecek, doğu dünyasının sahip olduğu büyük ilim adamı nimetlerine tekrar ulaşılacaktır biiznillah.
Kitabı genel olarak beğendim. Edebi lezzet olarak diğer bölümler daha çok bana hitap etmekle birlikte kitabın en uzun bölümü olan hapishanelerin incelendiği bölüm, bir süre sonra aynı ana fikri fısıldamaya başladı: "Sistem kendini korumaya çalışır, muhalifin kim olduğu önemsizdir." Bu ülkede acı çekmeyen, mensubu olduğu ideoloji uğruna hapishanelere düşmeyen herhangi bir güruh kalmamıştır. İnsanların davalarına olan saygısı, samimiyeti de buralardan öğrenilmez mi zaten? Bütün bunlara rağmen hapishaneleri Medrese-i Yusuffiyye yapanlara ne mutlu...
