Aklımdaki yorgunluk duygumdu,
Hep bilmekti benim sanısızlığım.
Aklım anılarla yorgunluğumdu.
Uykumda bile bu yalnızlığım
Vardı, anlamadıklarını duydumdu.
Ne kadar geçmiş varsa orada oldum.
Aramak, hep alnımda bulduğum,
Hiç usanmadan duyduğum duyu
Ve bütün gelecekler için kurduğum düş,
Yüzyıllar ötesinde uyuduğumdu.
dallarından korkan ağaç gibiyim
ve yitirdim bütün hatıra defterlerimi
sizi,sokakları,şirketleri ve çiçekleri yazdığım
onca insan yüzü vardı eskiden
şimdiyse kendini arayan soruların
acıklı vodviliyim
n'olur ağlamayın eski tabancalarıma
kazımayın adlarınızı bırakın unutulsun
Hatırlamaz gözlerin umursamaz sakinliği
Sokaklardan kovdu beni
Söylerdim gecikmiş atlardık biz doludizgin
Söylerim kadınlığın en uzun tiradını
Duyuyor musunuz beni
Bu kez olsun
ışıklar söndürülmesin