Burak KUMKAYA
@Dreamhunter
1148 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Şahsen tanıştığım değerli bilim insanı Emre hocamız bu kitabında da kitabın tam ortasından konuşmuş. Türkiye’nin 90’larının panaromik bir fotoğrafını çeken bir tablo olmuş yazıları. O günlerde ne yaşanmışsa bugün de sadece ufak değişkenlikler taşıyarak bir kültürü yaşatıyoruz. İnsanların görüşleri, siyasetçilerin oyunları, düzenbazlıkları, halkın bakış açısı o zamandan beri yaşatılagelen bir süreç. Yozlaşmanın toplum üzerindeki etkilerine çok iyi noktalardan değinmiş, yazdıklarında sanki okurla sohbet eder gibi samimi bir dil kullanmış, bu kitabını okuduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Tavsiye ederim ilgisi olanlara.
Reklam
Aşırı uzun ve yorucu okumanın sonunda kitabın sonuna geldim nihayet.
Kitabın başlangıcında işte uzun süreden sonra aradığım dil derken, kitabın ortalarından itibaren bir zulme dönüştü okumak. Okumak isterken hep isteksizliğe dönüştü.
Beğendim mi bu kafamda koskocaman bir soru işareti… Ama şundan net şekilde eminim: Kitap 207. sayfada yer alan Kayra’nın Yolunda bitmiş olsa çok daha fazla beğenilerimde yer edinirdi. Bu bölümden sonra sürekli bir kısır döngü etrafında ‘’zihinsel ölüm’’ düşüncesiyle dar bir perspektif çizdi. Anlatım kabiliyeti zayıfladı, olay kurgusu ufak tefek konuşmalara hapsoldu. Yaratıcılık anlamında sınıfta kaldı.
Bazen kitap kendini bitireceği yeri belirler; bu kitaplar için en ideal sonu gösterir; ama yazar diretirse ortaya kısır döngülerle bezeli, kendini tekrar eden bir kelimeler yığını oluşturur.
Bu bilgiler ışığında kitap hakkında yorumum maalesef ki olumsuza döndü. Okumayanın hiçbir şey kaybetmeyeceğini düşünüyorum. 10/5.5 tan 6.
Duygu geçirgenliği yönünden 1-2 öykü harici zayıf kaldı, akıcılık yönünde ise kitap kendini okutmadı, şevkle, arzuyla devam etme isteğim olamadı, anlatma kabiliyeti ve edebi kabiliyeti olarak da yetersiz buldum ne yazık ki. Hikayeler güzel olsa da bunları anlatım tekniği, derinlik katma ve duygu geçişleri olarak vasattı. 10/5.
İlk 200 sayfa ne kadar hızlı ve akıcı geçtiyse(yalnızca 1-1.5 günde) sonraki sayfalar bir nevi ıstırap, işkence gibi geçti. Sürekli tekrarlanan Caravaggio, aynı şehir içinde vasat konuşmalar. Aynı döngüler, bir yerden sonra artık yeter demeye başladım, o kadar fazla gına getirdi ki.
Kitapta duygularına yer verdiği noktalarda okuru çektiğini hiç mi fark etmedi yazar anlamıyorum diğer zamanlarda aşırı mekanik bir anlatım olmuş. Okuma hevesimi de baltaladı, sayesinde kitap okuma isteğimi o kadar geriye itti ki…
Beğenmedim, Gündüz Vassaf’ ın belli ki roman yazma yeterliliği yok, deneme türünde yazması doğru olan diye düşünüyorum.
Okuduğum Livaneli kitapları içinde sanırım en başarısız olan kitabıydı. Livaneli kitapları genellikle duygu geçirgenliği yüksek, ne anlattığını bilen ve bunu okuyucu dahil olmak üzere kahraman gelişimleri ve hayatları üstünde hakimiyet sahibi olan güçlü kitaplar olurdu.
Kitabı bitirince memnuniyetsiz buldum, bence Livaneli de böyle bir kitabı çıkarmamayı tercih ederdi diye düşünüyorum. Konu örgüsü de sıradan ve basitti, dallanıp budaklanan, düşündürten hiçbir şey yoktu ve fazlasıyla tahmin edilebilirdi. Livaneli isminin ekmeğini yemiş :)
Okumayan için hiçbir eksiklik hissedeceğini düşünmüyorum. 10/5. O da sırf Zülfü bey için :)
Reklam