Yanılıp da ayrılırdı kel kurbağalar Şimdi hiçbir şeyi sevmiyorum Yalnızca düşlüyorum
Karabataklar kaygısız mı sanki
Neden demem, bilsem de demem Yok ki buralarda, yok ki
Sanki bazen belki
Herkesin doğumundan itibaren inşa etmeye çalıştığı bir bina vardır. Yığarlar tuğlaları üst üste, yalan yanlış, eğri, fark etmeksizin. (Düzgününü de görmedim.) Geri çekilip baktıklarında gurur duyarlar. İşin tuhafı, herkes de hayrandır. Onun da oldu tabii; ama nereden bakarsa baksın, beş altı tuğladan fazlasını göremiyordu. Bazen galeyana gelip, yedi sekiz tuğla birden koyduğu da oluyordu; ama akşama kalmadan hepsini deviren yine kendisi oluyordu. Bu çatısız duvarsız binada tüm yağmur, kar, fırtına, üstüne üstüneydi. "Oh - rahmet..." demeleri çok uzun sürmedi.
Birine, bir çocuğa "Ne akıllısın!" demek korkunç bir şey. insanı ömrü billah sersem etmenin en etkin yolu ... Böylece rahat ve sıradan şeyler yapabilme şansı tümüyle elinden alınmış olur.