Baska bir son düşünemiyorum. Böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu. Dünyanın bütün kızılderilileri yenilir, Spartaküs kaybeder, gün batarken sararır, kuşlar eve döner, Sadri Alışık denen hergele her filmde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Nedenini bilmez ağlardım. Ağladıkça Sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. Üçüncü şahıs olarak kalışına hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine...
Hayatta insan birçok yüzle karşılaşır, çoğu unutulur ancak bazı yüzler vardır ki hiçbir zaman insanın belleğinden silinmez. Annemin yüzü öyle güzel yüzlerden biriydi. insanın gölgesi gibi her zaman peşinde...