Duru özdemir

Duru özdemir
@Duru3259
İnsan yaralarını bile yanlız başına sarmaya alışınca bir başkasının bunu yapmak isteyeceğine inanamıyordu.
Reklam
Umutları, sadece öldürülen umutlar öldürürdü.
İnsan umutsuzlukla yaşarken umuda ihtiyacı olduğunu bilmiyordu ama bir kez umut kalbine uğradığında bir daha geriye dönüp bakamıyordu.
İlk tanıdığım o adama dönüşmüştü sanki. Acıdan gözü kararan, nereye gideceğini bilemeyen ve sevgiyi bile tatmayan.
Çocukken hissedilen nefret, büyüdüğümüzde hissedilen nefretten daha büyük olabiliyordu çünkü en büyük izler, çocukluğa darbe vuran izlerdi.