Duygu Eser
@DuyguEser
ig:duyguueser
İstanbul
Kaş, 1 Ocak 1994
144 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yekta Kopan’dan ilk okuduğum kitap bu. Aile içindeki geçmiş hesaplaşmaları okumak hem çok güzel hem de çok ağır oluyor. Bu kitap da kısacık olmasına rağmen o ağırlığı hissettirmeyi başardı. Babası ölüm döşeğindeyken müzeyyenin babası ve kardeşi ile hesaplaşma hikayesi.
Reklam
10 yıl ara ile bir kadının yaşam mücadelesini anlatan bir kitap. 20li yaşların başı ve 40a doğru yaklaşan zaman dilimlerinde hayatındaki değişiklikler, kayıplar, kazançlar, hayatta kalma, hayata tutunma mücadelesi. Yazarı instagramdan takip ettiğim için anlattıklarının biyografik kısma oturma yerlerini bir de kurgu olarak okumak bana keyif verdi. Bilinç akışı şeklinde yazılması da beni rahatsız etmedi okurken. 1 ve 2 olarak hayatının dönemlerini ayırmasının büyük yardımı var tabi ki okuma kolaylığı sağlaması açısından. Kalp kırıklıkları ve ameliyat süreci çok güzel anlatılmıştı. Sonlara doğru ben Yağmurun yerinde olsaydım bu kadar güçlü olabilir miydim sorusu kafamda döndü durdu. Hayatın her şeye rağmen devam etmesi ve sadece kendimiz için çabalamamız gerektiğini ne güzel anlatmışsın be Ayşegül.
"Adını neden Süreyya koyduğumu biliyor musun?"
"Bilmiyorum. Bilmediklerimin içinde en önemsizi budur belki de."
1 telefon konuşması kadar kısa ama bir ömür kadar uzun bir kitap. Annesi ile telefonda yüzleşirken bir yandan da geçmişinden bugününe Süreyya'nın hayatına tanıklık ediyoruz. Aslında sadece hayatına olsa yine iyi resmen ülkemizin yakın geçmişi de arka planında devam ediyor kitabın. Zinnur, Çeşmihan Hanım, Ayla ve daha niceleri. Hayatından geçip giden kişilerin aslında onda ne kadar derin izler bıraktığını hayalet yazar olarak yazdığı kitaplarda fark ediyoruz. Kitap içinde Süreyya'nın yazmış olduğu 4 kitap romana öyle bir derinlik katmış ki son 150 sayfasını neredeyse soluksuz okudum diyebilirim.
Çok üzücü, çok vurucu, çok sarsıcı ve ne yazık ki gerçek. Hiçbir kadının, insanın, canlının başına gelmesini istemeyeceğim tecavüz olayını mağdurdan dinlemek gerçekten sarsıcıydı. Şöyle ki olay yaşandı ve bitti hadi hayatına devam et denmesi evrensel bir şey demek ki. Bütün adalet sistemi birleşmiş ve mağdurun üzerine oynuyor resmen. Yanlış yapan tecavüz eden değil de tecavüze uğrayanmış gibi. Bunu sayfalarca okumak sinirlerimi zıplattı. En çok üzüldüğüm nokta ise Emily'nin hala kardeşi ve sevdikleri üzülmesin diye çabalamasıydı. Benim başıma bunlar geldi ama siz duymayın, üzülmeyin, haberleri okumayın çırpınışları.
Nora pişmalıklarla dolu hayatını yeniden ve yeniden yaşama şansı buluyor bu araftaki kütüphanede. Seçtiği hayatların ortasından başlamasına rağmen pek çoğuna ayak uydurabiliyor. Ama bunlar istediği hayatlar mı orası tartışılır. Okurken ben de kendi hayatımın paralel evrenlerde nasıl ilerliyor olabileceğini sıkça düşündüm. Kitabın sonu gibi bir karar mı verirdim yoksa seçtiğim bir hayatta yaşamak mı isterdim? Okuması çok zevkli ve akıcı bir kitap.
Reklam