Ölüm, bacağına dolanıp seni asla yalnız bırakmayan, unuttuğunda sürtünüp kendisini hatırlatan siyah bir kedi gibidir, demişti birisi. Belki de bir şiir... Şimdi daha iyi anlıyordu Ezgi. Kovduğunda kendisini suçlu hissediyor, kucağına çıkmasına izin verdiğindeyse ağırlığı altında ezilip soluksuz kalıyordu.
"Başarı genellikle bir başarısızlıklar dizisinin sonucudur. Bunu unutmamaya çalış. Başarıdan hiçbir şey öğrenmezsin ama başarısızlık sana birisi hakkındaki her şeyi öğretebilir. Özellikle de kendin hakkında. Ben sana inanıyorum."
Karanlık. Hala karanlık.
O gece bir daha hayatımda asla böylesi bir karanlığın olmayacağını düşünüyorum.
O mutlu günlerimde düşünmediğim bir gerçek var oysa. İnsan karanlıkla bir kere tanıştı mı, bir daha istese de kurtulamıyor ondan.
Hayriye Hanım tertipli kadın. Annem de öyleydi.
Babam olacak adam, temizliğe düşkün kadınlardan hoşlanıyor. O kirlettikçe, günlerini sonsuz bir geceye çevirdiği kadınlar temizliyor hayatı.