Dün troleybüste gidiyordum. Tanık olduğum bir olay. Genç bir oğlan ihtiyar bir adama yer vermemiş.
Adam gence nasihat etmeye başladı:
"Sen de bir gün yaşlanacaksın, o zaman sana da yer vermeyecekler."
"İyi de, ben hiçbir zaman ihtiyarlamayacağım ki," diye yanıtladı genç.
"Niyeymiş o?"
"Hepimiz çok yakında öleceğiz."
"... Yani toplamda iki ya da üç kişi kaderimizi belirliyordu. Hepimizin kaderini. Milyonlarca insanın. Aynı zamanda sadece birkaç kişi bizi öldürebilirdi de..."
"Ameliyattan önce... Zaten biliyordum kanser olduğumu... Birkaç günlük ömrüm kaldığını düşünüyordum, sadece birkaçı günlük bir ömür ve delicesine istiyordum ölmemeyi."
"Bir saniyecik daha, bir dakikacık daha yaşamak istiyorum! Niye onca zamanı, saatleri ve günleri televizyon başında, gazete yığınları ortasında oturarak harcamıştım ki sanki?"